Stefan Żeromski szkliste. Słowa bez związku snuły się w jego poczerniałych wargach. Rafał marzył jak o szczęściu, żeby nareszcie bez szwanku dopaść do domu. W Sandomierzu nie było gdzie trzymać rannego. Szpitale daje jej po starej znajomości parę garści żytniej mąki. Lecz siły tej kobiety malały. Nogi jej zaplatały się i gięły. W oczach latał jakby rój skrzydeł czarnych nietoperzów, a dusza pełna była mroku