wielu istnień ludzkich. Liczne oczy wpatrywały się w te kawałki
Stefan Żeromski przez cały dzień i część nocy. Obudziło go światło w pokoju i odgłos kroków. To Hipolit Wielosławski stał nad łóżkiem. Cezary niechętnie podniósł głowę. - Cezary! Co się z tobą dzieje? Nie jadłeś i
ręku ściśniętych. Oczy miał spuszczone na kwiaty. Z nagła ciężkie drżenie przebiegło całe jego wielkie ciało od stóp do głowy. Upuścił gałąź na ziemię i stał nad nią ze zwieszaną głową jak nad
Cytat
wdzierającymi się przez serca okiennic, i dusząc się w dymie doszedłem do jakiejś sionki. Wybiłem okno, wyrwałem okiennicę i skoczyłem w kępę bzów rosnącą tuż pod oknami. Za bzem ciągnęła się
go już na ziemi, błogosławiła jego pamięć... Od męża nadchodziły listy dość często. Był na linii bojowej, gdzieś w Prusach Wschodnich, ponad Mazurskimi Jeziorami. Listy jego były jednostajne, niemal
Cytat
ucieszyłem się prawdziwie. Jesteś mi potrzebny. Rafał kłaniał się, z radością słysząc, że książę mówi do niego: ty. - Musisz jednak wiedzieć - ciągnął Gintułt - że się zaprzęgniesz do pracy niemałej
poszukiwaniu obroku i jadła. Któryś z plądrujących znalazł w kościele, za wielkim ołtarzem, ukrytą pszenicę. Sypnięto jej obficie w puste żłoby. Kiedy ludzie zajęli się gotowaniem dla siebie