pan Cedzyna. Wie, że to nie dorobkiewicz goniący za zyskiem; wie, że
Stefan Żeromski słaby i nikły w tym oddaleniu i na tej wysokości, wychylił się jednym rzutem daleko przez okno i wyciągnął jeszcze dalej ramiona. Kto to był? Przyjaciel? Dobry człowiek? Ktoś, kto współczuł? Ktoś,
Wieczną falą biła z niej doskonała lekkomyślność, rzeczywista istota i pierwiastek natury, wesołość wszystko zwyciężająca, mądre, spokojne i jedyne w świecie lekceważenie tego, co jakoby jest
Cytat
zabitych chłopów i jego, potomka odwiecznego rodu rycerzy. Wtedy po zimnem, wystygłym obliczu spadały dwie, trzy łzy, zaiste krwawe... Gdy tak siedział przed ogniem, melancholia wiała nań z każdego
tylko tę drogę, którą musi przed wejściem wciąż odmierzać. Wyobrażenia, jakie ma o wnętrzu, uważa się za dziecinne i przyjmuje się, że tego, czym chce nastraszyć owego człowieka, sam się boi. Tak,
Cytat
nędzny jej blask oświetlił kilka postaci wchodzących do pierwszej stancji. Byli to starsi oficerowie, zachlastani do ramion ciepłych płaszczów i utytłani w błocie do kolan. Jednemu z nich podano
K. - Pewnie - brzmiała odpowiedź - dlaczego wątpi pan o tym? - Myślałem, że może pan mieć powód do zatajenia nazwiska - powiedział K. Czuł się tak swobodny, jak to zwykle bywa, gdy z dala od