myślał o czymś dawnym, ogromnie dawnym. Doznawał przez chwilę uczuć
Stefan Żeromski pierwszorzędnych, wszystko jedno jakiej proweniencji, lecz wysuwających i rozwijających rzecz rewolucji w sposób nieubłaganie logiczny, jasny, niezwalczony. Zachwycał się szczególniej mówcami
nizinie, ale na brzegu dość wysokim. - Ten brzeg wysoki daleko być może od szyi szańca? - Trudno mi powiedzieć... - Czy nie wiesz waćpan, bo tego w liście nie znajduję, jaki może być relief
Cytat
Gajowca. Podarła go wówczas, lecz słowa tego pisma żyły w jej duszy. Czytała je w pamięci swej, jak wtedy na strychu, gdy targała włosy i omdlewała z rozpaczy. Na wspomnienie imienia tego człowieka,
Proboszcz skrzywił się zarazem boleśnie i chytrze; kiwając głową niby potwierdzał, a niby zaprzeczał. Po wyrazie twarzy Krzysztof poznał, że został zrozumiany. Zażądał wtedy, dobitnie wymawiając
Cytat
zajmowaliśmy w Baku - co, tatku? - jak my ongi w Baku - pięć, sześć pokojów, choćby tam już - niech będzie! - kamiennych, niż te szklanki ciągle opłukiwane w wodzie. - Nigdy! Przenigdy! Okazuje się
Krzysztofem tak żywo i przyjemnie, jakby od dawien dawna byli przyjaciółmi. Rafał słyszał tę całą rozmowę. Zdusił w sobie wściekłą zazdrość, bezlitosną wolą wpakował ją na dno. W pewnej chwili raz