Stefan Żeromski się w je-go sen, i dawno struchlałe usta przywarły do jego ust. Słyszał w głębi swej duszy przemierzły podszept miłosny... Obudził się późno w nocy i usiadł na pościeli, wstrząśnięty czymś obcym, wszyscy. Podporucznik Rafał Olbromski wesoły był tego ranka. Koń pod nim zdrowiem parskał i niósł go miłościwie. Każde czajki zawołanie przypominało coś miłego, jakowąś dawną, a już, widziało się,