jeden, i tyle u mnie zarobisz...
Stefan Żeromski z pęt zamyślenia. Wziął przed się bukiet róż, rozdzielał troskliwie gałązki sczepione liśćmi i kolcami. Rzucił na kolana śpiącej pierwszy kwiat tak wyśmienicie, że korona upadła między dłonie
sukienna, pikowana. Przy niej białe kordony. Kita! Tyla! Na froncie ma półsłońce z orłem. - Z jakim? - A diabli go ta wiedzą, z jakim! - Z francuskim, bo to przecie nie polski pułk. - Juści, pewno
Cytat
i zachodu. A później cisza... Ale już wyważone zostało z zawias wszelkie czucie i runęło w proch. Szedł przełęczami, szczytami. Mijał puste doły granitu, gdzie wiekuista pustka leży. Spoglądał w
Stanisławo, panno Stanisławo... Chora leniwie i z wysiłkiem dźwignęła powieki, lecz zamknęła je natychmiast. Przeciągała się, przesuwała głowę od jednego końca poduszki do drugiego i jakoś cicho,
Cytat
coś, czego zupełnie nie chciała i co nie było na miejscu. - Niech pan sobie tego nie bierze tak bardzo do serca, drogi panie - rzekła, w głosie miała łzy i naturalnie zapomniała mu podać
Któryż którego weźmie na muchę? Któryż którego ubiegnie? Pięć kroków w prawo. - Zwrot. - Pięć kroków w lewo. Ach, panie posterunkowy, ach, panie posterunkowy, czemuż masz smutną twarz? Masz przecie