pręty i zębate liście tak go zaciekawiają, tak bawią...
Stefan Żeromski górą bezczynnie siedział w Paryżu. Znał go dawniej przed żywiołowym wybuchem. Obecnie rozpatrywał się długo w tym samym mieście, jak gdyby w zjawisku nieznajomym wcale. Unikał starannie rodaków
Szerokie okno było zasłonione wyniosłymi drzewami, z których sypały się złote liście. Gruby mur otaczał ze wszech stron ten osamotniony park i zamykał go od strony Wisły. W długich alejach,
Cytat
kolumny skierował ku niemu bagnet. Książę spojrzał na jego mundur, w oczy i na chybił trafił rzekł po polsku: - Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus... - Na wieki wieków... - rzekł tamten z
pludry nie żartują. Sam waćpanów nocą powiozę, ale jaki to wyda owoc... - dodał szeptem, zbliżając się do Krzysztofa. Kiedy ci dwaj zamieniali ze sobą ciche wyrazy, pani Ołowska odeszła od nich.
Cytat
Jakuba i aż do klasztoru benedyktynek. Trzy silne kolumny austriackie, a więc jakie pięć tysięcy ludzi, spitych gorzałką, kilkakroć już dopadały tego ostatniego klasztoru, aż wreszcie zdobyły go
natężające, i skubał wciąż jakiś kosmyk w swojej brodzie. - Już wyglądasz o wiele zdrowiej - powiedział wuj - odkąd wyniosła się ta wiedźma. - Przerwał i szepnął: - Idę o zakład, że podsłuchuje!