Stefan Żeromski rozpraszał. Płatki śniegowe wiły się w nim i połyskiwały miliardem brylantowych światełek. Dołem tej ściany ciągnął się darniowy odkos, jakby długa ławka. Rafał wszedł na nią i, cicho brodząc w sali, przygarnięta przez jego ramię. Zajęty swą popędliwością miłosną, nie wiedział, co się z nią dzieje. Nie wiedział, jak nieugaszony szał rozbudza w tej dziewczynie, gdy ją tak wobec wszystkich