Stefan Żeromski się do niej bezradnie stojącej. Posunęła się, żeby wyjść stamtąd. Wtedy bezwiednym ruchem ujął jej ręce, nachylił usta i dotknął wargami jasnych włosów. Przez chwilę trwał ten piekący, namiętny półmroku przedpokoju, gdy drzwi się otwierały, i kłaniały się z wahaniem - chciały zwrócić na siebie uwagę, ale nie były pewne, czy je zauważono - to wszystko krążyło wokół K. jak dokoła swego