- To ojciec.
Stefan Żeromski się, że chce wyrzucić konchy nosowe, że rozwarte jej chrapy zioną krwią i płomieniem. Nie czuć już było podrzutów, gdy sprężyste nogi odbijały się od zmarzłej ziemi: pławiła się w tumanach
błyszczące punkty. Z dala, od strony Kostrzewna szły dwie osoby w mundurach wojskowych. - Aha! - szepnął pan Opadzki - trafili przecie i do mnie! Jeszcze Mi tylko tego brakowało... Cofnął się do
Cytat
w biegu, w skoku, w jakimś locie wszystkich na wszystkie strony - gdy dudniało, jak bęben, od automobilów ciężarowych, od przeciągającej artylerii, dźwięczało od kroku wojsk maszerujących w rozmaite
buty i przybrali go w miękkie suknie, płytkie pantofle i cieple pończochy. - Gdzież to Franuś? - zapytał stary dziedzic. - Pojechał konno. - Dokąd pojechał konno? - Nie wiemy... - odpowiedzieli
Cytat
i wymijając pochód ruszył cwałem. W mig był na ganku. Już tam pierwsze sanie stawały, i matka w kontusiku drojetowym, z siostrami w odświętnych sukniach, witała gości, błagała o zaszczycenie niskich
jestem lepszy. Jest taki przesąd, na przykład, że wielu usiłuje wyczytać wynik procesu z twarzy oskarżonego, zwłaszcza z rysunku jego ust. Ludzie tacy stwierdzili więc, że pan będzie, wnosząc z ust,