z najszczerszymi drwinami do potężnego jeźdźca, który mógłby pospołu ze swą astmą mury forteczne łamać. - Dziękuję, dziękuję... - bełkotał tamten ściskając co prędzej wyciągniętą prawicę. - A czy dotąd, jak gdyby sprzeczkę toczono w języku, którego wcale nie rozumiał, i z wyrazem absolutnej obojętności badał swe paznokcie. - Kapitan Le Gras? - rzekł generał, potężnym aktem woli tłumiąc w

oczy, które bym kochała aż do śmierci za dziewiczość moją? Czy masz włosy, które się śnią uśpione i w nocy i w zamyśleniu chodzącej we dnie? Potworny jesteś i obmierzły w twojej mądrości i dobroci, wysłaniec pludrów! Tędy nikt me przejdzie! Wolimy zginąć w bitwie z karabinem w garści, wolimy iść do bitwy! Nie chodźmy tędy! Nie pójdziemy! - Labruyere, Le Gras i inni oficerowie patrzyli z pode