przychodnia długą, czułą i nienasyconą pieszczotą ojcowską.
Stefan Żeromski Ujrzawszy, że znowu jest sam na tym miejscu, gdzie przed sekundąodbyło się coś jak misterium tajemne, Rafał ze wściekłością cisnął strzelbę w zarośla, a sam runął na ziemię dusząc się od łkania.
nastawiali uszu, żeby pochwycić jakowyś szmer spod fal... Ale już wówczas cisza była wszędy aż do następnego momentu, kiedy znowu we śnie westchnie woda... Rafał wyjął z kieszeni książeczkę
Cytat
drzew w lasku olszowym zaskrzypiało, jakby je niewidzialna siła zacięła do rdzenia u ziemi toporem. W tej samej chwili w rzadkie bagno palnął ciężar kuli działowej, rozdarł je i wyrzucił w górę
dawniej zwanego. - Dawniej zwanego!... a teraz Josephstadtu... - Cechy, korpus kawalerii, stangreci obywatelów asystujących bez koni naręcznych, berajterowie, trębacze, później szlachta polska na
Cytat
Wciąż zapominała czy to jakąś sztukę bielizny, czy to obrusik, czy książkę, po które musiała specjalnie chodzić i zanosić je do nowego mieszkania. Gdy pani Grubach przyniosła śniadanie dla K. -
bestii. Nie był to wcale poetyczny szakal, lecz człowiek ubogi, chłop z wioski najbliższej. Na działku, który odtąd miał do niego należeć na zawsze, znalazły się trupy - szedł tedy zabrać je