jakby ktoś ćwierć dorodnego żyta wsiał w pole nędznej wyki. Rozbiliśmy
Stefan Żeromski wymknął z sali. Cios katowski mieczem w szyję, uderzenie zbója nożem w serce, nie poraziłyby tak jej duszy jak to odkrycie. Zleciała ze swej tarpejskiej skały. To było coś gorszego niż zrabowanie
bliskie z ciemną masą ludu rozczarowało go nad wyraz: jego prośby, namowy, istne prelekcje z zakresu higieny upadały jak ziarna na opokę. Robił, co tylko mógł - na próżno! Szczerze mówiąc - trudno
Cytat
poszarpane od fal morza. Oczy nie mogły się nacieszyć widokiem różowobarwnych ptaków, flamingów, jakby kwiatów latających, co uganiając się za rybami rozweselały płaszczyzny zatok. Ledwie my stanęli
tymczasem przeszkadzał mu przez to, że stał z szeroko otwartymi oczyma, nerwowo zagryzając wargi, nie przysłuchując się zresztą, ale już same pozory przysłuchiwania się dostatecznie krępowały. Potem
Cytat
tego szeregu sal, cicho, sennie drzemiących w rozkoszy. Naokół było cicho jak w świątyni. I oto niespodzianie gdzieś za trzecimi drzwiami rozległ się śmiech, ów jedyny na ziemi... Rafał zakrył twarz
północy wyjdę. - Pójdziemy do mamy. Tędy polem pójdziemy. - A skąd ty przychodzisz? Seweryn Baryka zakreślił ręką półkole ogarniające północny horyzont. - Ale skąd? - pytał syn. - Ze świata. - Ale