Stefan Żeromski Jedno czarujące wspomnienie bladej twarzy było w nim stałe, wieczne, niezmienne, wcielone w jego duszę jak życie. Ćmiły się te oczy od wichrów wspólnych, wewnętrznych jak płomienie, które się od - Co mi tam pleciesz! - przerwał mu z nagła dziedzic. - Właź oto na koń, jedź mi jeszcze raz na Budy, schowaj się w alkierzu, czy jak sobie tam chcesz, tylko mi przywoź rychło wiadomość, co i jak.