dźwigni - drąga i oskarda - zepchnięto z posad całe skały,
Stefan Żeromski Twarze Austriaków były bielsze od ich mundurów. Niektórzy podnosili się dopiero ze snu i oparci na rękach przyjmowali śmierć z ręki wroga, spadającego na nich, jak gdyby z obłoków. Bataliony,
Jeżeli go teraz nie oszołomisz, znowu zapanuje nad tobą. - Przebaczam mu z góry wszystko. Biedny bohater, inwalida, zmizerowany w bojach obrońca swych trzód, stadnin, obór, powozów i batów... -
Cytat
nie poznał. Któż jego wie? Kto zbada machinacje wiejskiego Żyda? Tak jest czy owak, dźwiga na sobie ciężar, a dźwigając go pełza po błocie i piasku, szarga się i flańta po drogach prastarych ziemi.
Hieronim w nich się pokochał. - Co za książę Hieronim'? - A diabeł go ta rozezna, co on za jeden! Książę Hieronim, powiedział, i tyla wiem. Pewnie cesarski abo brat, abo zgoła szwagier. - A za cóż
Cytat
zresztą wtrącać się do rozmowy, stał nad biurkiem wsparty na nim rękoma, pochylony jak subiekt za ladą i patrzył, jak obaj panowie, zabrawszy papiery, wśród dalszej rozmowy oddalili się do pokoju
był już wściekły z powodu długiego czekania, obrócił się gwałtownie i zawołał: - Chory? Pan mówi, że on jest chory? - i ruszył na niego groźnie, jak gdyby on sam był tą chorobą. - Już