Stefan Żeromski doznał ściśnienia w piersi. Patrzał w te okna, których wydłużone odbicia widać było w pobłyskliwej wodzie stawu - i nie mógł od nich oderwać oczu. Była to pierwsza chwila, w której ciągu nie parkanami, zza których rozłożyste drzewa wychylały się na błotniste koleje ulicy, pałace gdzieniegdzie za żelaznymi kratami błyszczące, kościoły, nowo wzniesione domostwa. Gdy tak, wlokąc się bez